De Vlaamse Republikeinse Beweging
Sinds het ontstaan van het TAK had de vereniging wel haar vragen bij de structuren van de Belgische staat, maar België an sich werd zelden of nooit in vraag gesteld. Het merendeel van de Vlaamse Beweging deed dat overigens niet. Hoewel de eis naar meer zelfbestuur nooit ver weg was op de vele acties, was de eis naar een onafhankelijke Vlaamse staat TAK nog vreemd.
Op een persconferentie op 10 september 1975 deelde TAK-voorman Piet De Pauw aan de verzamelde pers mee dat TAK voortaan de republikeinse toer zou opgaan. Met de oprichting van een Vlaamse Republikeinse Beweging (VRB) in de schoot van TAK wilde hij de idee van zelfbestuur en zelfstandigheid voor Vlaanderen propageren.
Deze radicale stellingname van TAK riep heel wat vraagtekens op in de klassieke Vlaamse Beweging, waar tot dan toe enkel organisaties als Were di voor een Groot-Nederland pleitten. Maar zowat voor het eerst nam een vereniging bewust de keuze voor een Vlaamse republiek. Met deze intentieverklaring was het vooral de bedoeling van TAK meer druk uit te oefenen op de "lauwe" Volksunie. De Pauw liet zelfs verstaan dat – zo nodig – de VRB de motor zou zijn van een nieuwe en radicale nationalistische partij.
TAK zou TAK niet zijn, moest het rond dit nieuw aangesneden thema geen actie voeren. Op 26 oktober 1975 kwam TAK met ong. 3000 militanten voor het eerst voor zelfbestuur op straat.
In een interview in de Gazet van Antwerpen verklaarde TAK-voorman Piet De Pauw in die dagen dat ‘Wij een nieuwe generatie aan het vormen zijn die revolutionair is en anti-Belgisch’ (1). In het interview, en met de republikeinse betoging van 28 maart 1976, maakte De Pauw duidelijk dat TAK een antwoord wou formuleren op het gesjacher van alle Vlaamse partijen, en de Volksunie in het bijzonder. Met z’n tweeduizend waren ze toen, de Takkers en sympathisanten die duidelijk de roep naar een eigen Vlaamse republiek vertolkten.
Politieke beweging
Naar aanleiding van het vijfentwintigjarig ambtsjubileum van Boudewijn, bleef TAK-VRB op de onafhankelijkheidseis hameren. Samen met andere radicale Vlaamse organisaties werd bij elk publiek optreden van de vorst betoogd. Zowel in Antwerpen, Gent als Brussel kreeg Boudewijn een weinig warm ontvangst met heel wat republikeinse spandoeken en affiches.
Deze nieuwe strategie noopte TAK tot een herstructurering, en voortaan kreeg De Taktivist de ondertitel Tijdschrift van de Vlaamse Republikeinse Beweging (2). Via het blad wou TAK-VRB het republikeinse ideeëngoed verspreiden en laten doordringen in Vlaamse Beweging en Vlaamse gemeenschap. In 1976 organiseerde de VRB een eerste Republikeinse Conventie in Gent.
Dat het overgrote deel van de Vlaamse Beweging toen nog niet gewonnen was voor de republikeinse koers van de VRB, kon De Pauw niet verwachten. Dit bleek o.a. uit het feit dat het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen TAK niet wenste op te nemen als lid. Bovendien betekende de omvorming van de actiegroep tot een gestructureerde politieke beweging duidelijk een verarming. Niet alleen werden de actieve krachten rond De Pauw naar de VRB gedraineerd; de VRB vergaloppeerde zich, wilde veel te snel gaan. Ook het aantal abonnees op De Taktivist ging sterk achteruit (3). Het feit dat het blad verscheen als tijdschrift van de VRB zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn.
(2) De ondertitel verscheen voor het eerst in het juninummer van 1976, maar was al verdwenen in het januarinummer.
(3) De Taktivist, mei-juni 1982, p.22.