Duchtloos doorvaren
Met Guido Moons als nieuwe woordvoerder sinds 1986, richtte TAK zich voornamelijk op Vlaams-Brabant met zijn sociale verdringing van Vlaamse gezinnen, faciliteiten en verfransing van het openbare leven enerzijds en Guido’s stokpaardje amnestie anderzijds. Daarbij werd ook Voeren niet vergeten.
In die dagen werd er ook stilaan afgestapt van de grotere manifestaties. Wel waren er nog vaak anti-faciliteitenwandelingen in de Vlaams-Brabantse randgemeenten, en trokken er ook telkens enkele honderden militanten naar de Voer, toch werd er ook vaker opgetreden met kleinere groepjes. Er werd meer gerekend op het verrassingseffect van kleinere blitz-acties, onder leiding van Dries Muylaert uit het Aalsterse. Op initiatief van deze laatste kreeg De Taktivist vanaf januari 1987 de ondertitel ‘vakblad van de communautaire dwarsligger’.
Niet alleen de Brabantse faciliteitengemeenten verdienden de aandacht van TAK, ook Brussel werd niet vergeten. Zo voerde TAK in het begin van de jaren ’90 regelmatig actie tegen de MIVB, waar volgens een TAK-onderzoek in 1990 slechts één op de tien ambtenaren Nederlands kon.
Eén van de vele acties uit die dagen, werd gevoerd rond de internationale mensenrechtenorganisatie Amnesty International (AI). Nadat een TAK-delegatie het kantoor van AI in Antwerpen aanpakte en de Vlaamse AI-vertegenwoordiging naar een standpunt inzake de nog steeds durende repressie in België vroeg, trokken enkele Takkers enkele maanden later naar Londen om er dezelfde vraag te stellen aan de grote bazen. Tevergeefs, want AI wou geen standpunt innemen (1).
In 1989 dan werd Dries Muylaert als actieverantwoordelijke opgevolgd door de Vlaams-Brabander Bart De Valck. Met hem werd en wordt slechts weinig afgeweken van de ingeslagen weg.
AV’90
Waar TAK in de tweede helft van de jaren ’80 van Vlaams-Brabant een "heet hangijzer" maakte, begon ook de rest van de Vlaamse Beweging aandacht te krijgen voor de noden van deze regio. Het feit dat TAK sinds 1986 lid is van het OVV zal daar wel niet vreemd aan zijn. TAK wist de grotere Vlaamse bewegingen rond dit thema te mobiliseren na een schrijven van 25 juni ’89 aan het OVV waarin gevraagd werd om 15 jaar na de grote Halle-betoging van 1974 opnieuw massaal op straat te komen voor tweeledig federalisme, een eigen provincie Vlaams-Brabant, eigen fiscaliteit en splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde (2).
Samen met de stilaan opnieuw heroplevende Vlaamse Volksbeweging werden de OVV-leden wakker geschud, wat resulteerde in een anti-faciliteitenmeeting in Wemmel in juni 1988. Dit was meteen het begin van een opflakkerende Vlaamse Beweging. De grondwetswijziging van 1988 zat hier uiteraard voor iets tussen; het onderwijs mocht dan eindelijk overgeheveld zijn naar de gemeenschappen, tegelijkertijd werden de faciliteiten "gebetonneerd". Een zoveelste kaakslag voor Vlaanderen.
Onder impuls van TAK en de VVB van Peter De Roover, werd in de schoot van het OVV een Aktiekomitee Vlaanderen ’90 (AV’90) opgericht voor meer autonomie en betere democratie. Na bijna dertig jaar verzamelde de Vlaamse Beweging opnieuw in de hoofdstad. In ’90 voor Vlaanderen écht vrij en in ’91 voor taalgrens = staatsgrens betogend, kreeg men met de dag meer aandacht voor de situatie in Vlaams-Brabant waar men niet enkel meer had af te rekenen met dreigende verfransing, maar waar men nu ook geconfronteerd werd met de sociale verdringing en vervreemding door Euro-Brussel.
Ook in 1991 was – net als in 1976 en 1980 – koning Boudewijn kop van jut. Naar aanleiding van de zogenaamde 60/40-feesten ter ere van zijn zestigste verjaardag en zijn veertigste ambtsjubileum, werd opnieuw een Comité Vlaanderen Ons Vaderland (VOV) opgericht door tal van radicale Vlaams-nationale organisaties waaronder TAK. Overal waar Boudewijn was, waren ook TAK en het VOV, net als in 1980 – maar dan met héél wat minder volk.
(2) Oproep aan het OVV, in De Taktivist, juni-aug. 1989.
Plus est en nous
In de nadagen van de betogingen van het AV’90, en nadat de VVB op een congres in 1991 resoluut voor een onafhankelijk Vlaanderen had gekozen, werd in oktober ’91 tussen TAK en VVB een samenwerkingsakkoord afgesloten. De intense samenwerking leidde er zelfs toe dat De Taktivist per 1 januari 1996 opging in het VVB-maandblad Doorbraak.
Dit alles is vooral de verdienste geweest van Guido Moons en Peter De Roover. Einde 1995 nam Guido Moons ontslag als woordvoerder van TAK om enkele maanden later als algemeen ondervoorzitter van de VVB terug te keren naar de TAK-Raad.
In 1995 volgde actieleider Bart De Valck Guido Moons op als woordvoerder. Met hem blijven Vlaams-Brabant en Brussel prioritair. Drie leden van de TAK-Raad doen sinds dat jaar dienst in het hoofdbestuur van de VVB (of is het omgekeerd?). De actieradius blijft als voorheen: haast elke twee weken een prikactie, met de blijvende bedoeling de vinger op de etterende communautaire wonde te leggen en de publieke opinie te mobiliseren.