Veertien repressiestaties

Het was nog wel een biddende betoging, een religieuze processie, een kruisweg. Een amnestie-kruisweg. Naar aanleiding van het pausbezoek in mei 1985. Op Goede Vrijdag 8 april 1985 door de straten van de Mechelse binnenstad. Veertien staties in openlucht. Veertien repressiestaties met veertien onderschriften: August Borms, Leo Vindevogel, Irma Laplasse, de moeders van de repressieslachtoffers, Frans Ketels, Modest van Assche, Karel de Feyter, Herman de Vos, Lode Sleurs, Jeroom Leuridan, Stefaan Laureys, Theo Brouns, Jan de Grootte, alle anonieme repressieslachtoffers.

Bij het vertrek, aan het Mechelse spoorwegstation, mocht ikzelf een korte gebedsoproep houden ter nagedachtenis van de toen pas overleden Flor Grammens. De gebedstocht doorheen de binnenstad naar het aartsbisdom was gewoon indrukwekkend. Een stoet met een 350-tal deelnemers waarvan velen een amnestiekruis droegen. Veertien keer werd op willekeurige plaatsen halt gehouden om de slachtoffers biddend te herdenken en om ingetogen te luisteren naar de stem van Guido Moons die luid de ontroerende gebedsteksten van Anton van Wilderode voorlas. Voor mij persoonlijk de meest geëngageerde kruisweg die ik ooit heb gebeden. Onvergetelijk!

Onvergetelijk zoals die amnestiemis kort nadien, op zondag 5 mei, in de Antwerpse kathedraal waar acht Vlamingen concelebreerden: Koenraad Stappers, Eligius Dekkers, Emiel Pil, Remi van de Walle, Karel van Isacker, Anton van Wilderode, Max Wildiers en ikzelf. De homilie werd gehouden door van Wilderode. Acht "Vlaamse" voorgangers sterk verbonden met de "Vlaamse" geloofsgemeenschap: allen biddend voor amnestie, de meest hopeloze intentie waarvoor christenen in dit haatdragend landje kunnen bidden en ijveren. Waarover in het Parlement niet mag worden gedebatteerd. Helaas.

Des te meer blijf ik TAK dankbaar voor hun jarenlange onverdroten inzet voor amnestie. Het is inmiddels een lange lijst van initiatieven geworden. Men herleze maar de brochure samengesteld door Guido Moons en ingeleid door abt Stappers; Vergeet de grieven uit het verleden. Door voorzitter Eric Crommelynck opgedragen aan alle naamloze militanten. Om nog een ophefmakende realisatie te vermelden: de kerstmisbedevaart naar Rome in december 1984 onder leiding van Erwin Brentjens, met als geestelijke begeleiders Stappers en van Wilderode.

Als fervent promotor van de maatschappijkritische en politieke theologie, en bovendien als flamingant, heb ik sympathie voor allen die "ondanks alles" zich blijven inzetten voor amnestie. Ik herhaal wat ik in het heilig jaar 1975 schreef: ik ben niet fier over mijn land, - over de christenen in dit land –, over mijn kerk. Toen was het dertig jaar na die hatelijke, Belgische repressie. Nu vijftig jaar. Christelijke politici zijn het allang vergeten. De katholieke premier Dehaene denkt erover na in stilte. De bisschoppen zwijgen. Over al deze ben ik niet fier, maar beschaamd.