24/9/2007 --

de zes zijn en blijven vlaams

 

Twintig aktievoerders van het Taal Aktie Komitee (TAK) hebben maandagavond (24/09/2007) aktie gevoerd in Linkebeek. Ze schilderden de grens met Brussel en de tekst “Welkom in Vlaanderen” (grens Linkebeek – Brussel in Horzelstraat) en overschilderden straatnaamborden rond het gemeentehuis. Daarna trokken we naar de gemeenteraad en ontrolden er een spandoek met daarop “Wie het Vlaams karakter van de streek niet respecteert, wordt door ons gesaboteerd”. Toen we de zitting wensten te verlaten richtte één van de aktievoerders het woord tot burgemeester Damien Thiery. Hij feliciteerde de burgemeester met het feit dat de gemeenteraad in het Nederlands verliep (tot wat jarenlang aktievoeren al niet kan leiden), en vroeg hem aan zijn partijvoorzitter (Olivier Maingain – FDF) duidelijk te maken dat Linkebeek altijd een Vlaamse gemeente is geweest en dat hij zijn Brusselse uitbreidingsplannen maar beter kan opbergen. Burgemeester Thiery reageerde zenuwachtig en beging de vergissing de gemeenteraad af te sluiten in plaats van te schorsen (de gemeenteraad was nog niet halverwege).

 

Deze symbolische aktie is een reaktie op de Franstalige politici uit de Zes die de voorbije dagen een open doekje kregen in binnen- en buitenlandse media. Zij duiden hierbij de situatie in de Zes  op een foutieve, soms ronduit leugenachtige wijze en proberen zo de goegemeente van het eigen gelijk te overtuigen (zie verderop). Dat zij hierbij door de buitenlandse media, die sprakeloos staan bij de institutionele chaos in dit land, blindelings worden gevolgd, kan nog enigszins vergoelijkt worden. Dat onze eigen media in de franskiljonse val trappen niet! Wij durven dan ook te hopen dat de media onze aktie aangrijpen om duidelijkheid te scheppen in het verhaal van de taalgrens en de faciliteitengemeenten rond Brussel.

 

Wij herhalen tevens onze eis tot splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Dankzij deze splitsing zou de gordel aan aantrekkingskracht verliezen voor de Brusselse en Waalse politici en kan er eindelijk een einde komen aan de Franstalige stemmingmakerij alhier (vorige week nog met de onderwijsenquête van de Vlaamse regering). Zo radikaal als in onze eis tot splitsing van BHV, zo radikaal zijn we ook in onze afwijzing van elke oplossing die afbreuk zou doen aan de oorspronkelijke doelstelling van de splitsing van BHV (vallen hieronder: inschrijvingsrechten, inmenging van Franse gemeenschap in de faciliteitengemeenten, versoepeling omzendbrieven Peeters, de uitbreiding van Brussel met Vlaamse gemeenten of …).

 

Wij durven te hopen dat de Vlaamse regeringsonderhandelaars niet doof blijven voor onze verzuchtingen en wensen hen alvast nog veel sterkte en volharding in hun zoektocht naar meer Vlaanderen.

 

===========================

Wat de Franstalige politici uit de Zes niet zeggen of liegen

 

Fout 1: Op een dag (8/11/1962) werden we wakker en de taalgrens was getrokken ten zuiden van ons

Fout 2: Wij (Franstaligen) voeren een strijd tegen het Vlaams worden van onze gemeenten

Klinkklare nonsens natuurlijk. Alle zes de faciliteitengemeenten waren destijds (ten tijde van de vastlegging van de taalgrens) Nederlandstalige gemeenten. Bij wijze van gunst werden er gezien de stevige Franstalige minderheid faciliteiten toegekend. Het is pas vele jaren en een bewuste verfransings- en inwijkingspolitiek later dat de Franstaligen de meerderheid gingen uitmaken.

 

Fout 3: Alles liep vlot in onze gemeenten tot de Vlamingen onze rechten begonnen te beperken

Juister ware te stellen: alles verliep vlot tot we (de Franstaligen) de meerderheid uitmaakten. Lange tijd is Vlaanderen uitzonderlijk genereus geweest in de toepassing van de faciliteiten. Na tientallen akties van TAK en andere Vlaamse verenigingen ging men in Vlaanderen beseffen dat de faciliteiten werden misbruikt en dat het faciliteitenregime in deze gemeenten de facto neerkwam op een tweetaligheidsregime. Pas in de jaren negentig is de Vlaamse politieke klasse gaan beseffen dat er iets moest gedaan worden wilde men deze gemeenten uit Franstalige handen houden.

 

Fout 4: De Vlamingen nemen allerlei onwettige maatregelen die onze rechten miskennen

Bijna alle maatregelen die Vlaanderen heeft genomen in de strijd om het behoud van het Vlaams karakter van de Vlaamse Gordel, werden door de Franstaligen aangevochten voor de rechtbank. Deze maatregelen (inclusief de fel gecontesteerde omzendbrieven Peeters) werden steevast wettig bevonden.

 

Fout 5: Wij (Franstaligen) respecteren de taalwetten

Verschillende faciliteitengemeenten houden er een onwettig taalregister op na, dat wordt gebruikt om de omzendbrieven Peeters te negeren (bijvoorbeeld om Franstaligen onmiddellijk een Franstalige oproepingsbrief te bezorgen voor de verkiezingen). Achteraf komen klagen dat Vlaanderen weigert om 4 van de 6 faciliteitenburgemeesters te benoemen is hypocriet: Franstalige mandatarissen hebben in de aanloop naar de verkiezingen wel degelijk (bij herhaling) onwettige daden gesteld. Het FDF herhaalt ook met de regelmaat van de klok haar oproep aan de Franstalige mandatarissen in de Zes om het Frans te gebruiken tijdens de gemeenteraadszittingen.

 

Fout 6: Wij (Franstaligen) doen inspanningen om ons aan te passen

Deze positieve houding blijkt allerminst uit “Le guide des droits linguistiques des Francophones” (uitgegeven door het FDF) waarin alle Franstaligen waar ook in Vlaanderen wordt gevraagd om steeds het Frans te gebruiken wie ook de gesprekspartner is: gemeentelijke of gewestelijke overheden, of zelfs private organisaties. Indien hier niet wordt ingegaan moet men “gewoon doorgaan in het Frans”. Heel verhelderend is een (eentalig Franse) brochure die Didier Reynders (MR, kandidaat eerste minister (van alle belgen natuurlijk)) in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen liet verspreiden in Halle-Vilvoorde: de MR staat garant voor de uitbreiding van Brussel, voor het bestrijden van alle Vlaamse plannen gericht op assimilatie (aanpassing van de Franstaligen aan het Nederlandse karakter van de streek dus). De MR besluit: « S’il y a une patrie à donner aux francophones, s’il y a une patrie à leur faire aimer, c’est une patrie francophone, une Belgique francophone ».