Waarde landgenoten,

Het land is in crisis.

14 juli was niet de jour de gloire van Yves Leterme. Na 400 dagen onderhandelen trok hij naar de koning met het ontslag van z’n regering. Wat hem daarbij dreef, we zullen het wellicht pas veel later te weten. Wat we wel al weten is dat er sindsdien een hele machinatie in gang werd gezet om de regering Leterme  van dat o zo zware communautaire juk te bevrijden.

Dat is voorlopig nog niet gelukt, ook al zal de koning morgen anders beweren, ook al suggereren de weigering van het ontslag en de aanduiding van drie bemiddelaars het tegenovergestelde. De drie zijn voor alle duidelijkheid niet belast met de uitwerking van het communautaire akkoord dat de regering Leterme niet vond; ze zijn belast met het uitkijken naar een manier waarop er ooit wel eens misschien een communautair akkoord zou kunnen gevonden worden … en ze kregen er nog eens een deadline bovenop. Hun aanstelling is geen stap vooruit, het is geen stap achteruit: het is gewoon een bevestiging van het feit dat we na jaar praten terug bij het begin staan.

De komende weken zijn dan ook cruciaal.

Er zal vastgelegd worden wat er eventueel nog op welke wijze besproken zal worden. En dat mag heus wel wat meer zijn dan hetgeen het afgelopen jaar op tafel lag.

Er zal misschien bepaald worden wat er met BHV zal gebeuren: kan de parlementaire weg verder bewandeld worden of wordt het dossier tegen alle beloften in definitief het onderwerp van één of andere praatgroep.

Er zal misschien bepaald worden tegen wanneer de mensen enige vorm van resultaat mogen verwachten.

De discussies over de staatshervorming liepen vast door de koppeling ervan aan het dossier BHV dat dan weer gekoppeld zat aan de onverteerbare uitbreiding van Brussel. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat het deze keer anders zal zijn. 

In een vrij officiële en uitgebreide denkoefening door een groep rond Daniël Ducarme (ooit Minister-President van Brussel en voorzitter van de MR) over “wat als het misloopt” werd een soort van Waals-Brusselse federatie uitgetekend met daarin alle gemeenten uit Halle-Vilvoorde en gemeenten uit Vlaanderen die zouden willen aansluiten.

Deze week nog werd in het Waals Parlement ingestemd met een voorstel van resolutie waarin onomwonden gepleit wordt tegen elke vorm van fiscale autonomie voor de deelstaten, voor de uitbreiding van Brussel en de onmiddellijke goedkeuring van het Minderhedenverdrag.

De Franstalige partijen mogen dan wel beweren het begrepen te hebben. Ze hebben het na 400 dagen duidelijk nog altijd niet begrepen.

In geen geval kan er worden toegegeven aan de niet te stillen Franstalige gebiedshonger. Wij zeggen klaar en duidelijk: Neen aan de corridor  tussen Brussel en Wallonië! Neen aan de uitbreiding van Brussel!

Op dit punt toegeven zou een kapitale fout zijn. Het zou een signaal zijn aan Franstalige inwijkelingen dat het volstaat om zich maar met voldoende veel ergens te gaan installeren, daarna voldoende trammelant te maken om uiteindelijk z’n zin te krijgen. Toegeven op dit punt betekent dat weldra andere gemeenten of delen van gemeenten zullen volgen (Zaventem, Vilvoorde, Strombeek-Bever waar we vandaag door zullen rijden, zijn er enkele van).

Precies omdat de Franstalige politieke klasse er nog niets van begrepen heeft is en blijft de splitsing van BHV cruciaal: door Franstalig België electoraal af te snijden van Vlaams-Brabant zal hun profileringsdrang als “goede franstalige” op de kap van onze Vlaamse gemeenten bijna als vanzelf ophouden. Anderstaligen die zich in onze regio komen vestigen zullen niet meer de constante druk vanuit politiek Brussel en Wallonië ervaren om zich toch maar niet neer te leggen bij het Vlaamse karakter van onze streek. Dit kan hun integratie en acceptatie alleen maar bespoedigen.

Er kunnen/moet serieuze vragen gesteld worden bij de goede wil van politiek België aan de andere kant van de taalgrens. Dat blijkt niet alleen uit de complete blokkering van broodnodige institutionele hervormingen en de complete negatie van de taalgrens.

Wat te denken van kandidaat-burgemeesters die internationale media naar hier halen om het antidemocratische Vlaanderen aan te klagen, maar die zelf aankondigen de wet niet te zullen respecteren, die een organisatie als de gordel de doortocht verbieden wegens het verkondigen van een boodschap die hen toevallig niet bevalt. Wanneer zij door Staatsraden in het ongelijk gesteld worden, dan zijn dat ineens vazallen van de Vlaamse regering.

Wat te denken van de Franstalige lobby-machine die roept om delegaties van internationale instellingen om het racistische Vlaanderen de mantel uit te komen vegen, maar die zwijgt wanneer het Grondwettelijk Hof hen in het ongelijk stelt.

De Vlaamse partijen dienen er zich dan ook voor te hoeden om na de tijdelijke breuk van deze week zich opnieuw - zonder al te veel uitzicht - in een eindeloze discussie te storten over zaken die door een steeds groter wordend deel van Vlaanderen als een evidentie worden aanzien.

Doen zij dit niet dan zullen zij zichzelf en vroeg of laat de Vlaamse kiezer tegenkomen. Een verwittigd man is er twee waard ... en een vrouw nog meer !