27/9/2008--

Quid Respect ?

Aktievoerders van het Taal Aktie Komitee namen zaterdag plaats op de publieksbanken van het actualiteitscongres van de CD&V. Bij aanvang van de toespraak van Marianne Thyssen begaven zij zich richting podium met affiches en een spandoek met daarop de boodschap “Quid respect?, “Verraad van De Panne tot Opgrimbie” en “Goed Vlaams Bestuur?”. De aktievoerders werden uit de zaal verwijderd en konden de VVB’ers vervoegen die voor aanvang van het congres pamfletten uitdeelden met de oproep om woord te houden.

Motivatie van deze aktie:

Met groeiende ergernis kijken we naar het communautaire parcours van de CD&V. De ambitie om broodnodige institutionele hervormingen door te voeren is na 15 maanden omgeslagen in de ambitie om “voort te doen”. Deadline na deadline werd verschoven, eisenpakket na eisenpakket werd bijgesteld om nu te eindigen met een wit blad en wat garanties.

Deze garanties stellen naar ons gevoel niets voor:

-          de Franstaligen engageren zich NIET om het institutionele zwaartepunt naar de deelstaten te verschuiven (dat zou pas een doorbraak zijn), zij engageren zich voor een nieuw institutioneel evenwicht

-          luttele minuten nadat Didier Reynders (en de andere Franstalige partijvoorzitters) resultaten had beloofd vóór juni 2009, verklaarde hij op de stoep voor Lambermont wat die resultaten dan wel konden zijn: “het eerste pakket maatregelen en misschien wat samenwerkingsakkoorden”

-          en dan is er nog het dossier BHV. De federale regering zal ter zake geen initiatieven nemen, maar “dat sluit natuurlijk niet uit dat er weer onderhandeld gaat worden”, zeggen de Franstalige partijvoorzitters die hierin bijgetreden worden door de Vlaamse viceminister-president, al zou die – om evidente redenen - liever wachten tot na juni 2009

Dat de Nederlandstalige afdelingen van MR-FDF en PS in dit verhaal zouden meestappen lag in de lijn van de verwachtingen. Van CD&V hadden we beter gehoopt.

Voor de schijn worden nog wat mandatarissen met eerbiedwaardige plannen en stoere verklaringen het veld ingestuurd, maar de CD&V partijtop heeft de knop omgedraaid. En “als het dan finaal toch tot een breuk met de N-VA moet komen, dan liever nu. Op iets meer afstand van de verkiezingen en nu er nog nog niets wezenlijks werd toegegeven (en kritiek makkelijker kan afgedaan worden als het eeuwige geklaag van mensen die liever aan de zijkant blijven staan)” kan daarbij de gedachtegang geweest zijn. En zo blijft er maar één garantie meer over: in juni 2009 verdient de CD&V een medaille voor moed en vooral zelfopoffering, al ware zelfvernietiging wellicht juister.

Toch was er een alternatief … alleen … daarvoor was echte moed nodig.