... een schuchtere poging tot duiding.

De Vlaamse media maken er weer een potje van. "Joëlle Milquet heeft neen gezegd, maar eigenlijk was het de N-VA die op maandag al neen gezegd heeft, zo is de teneur." Wat er zich vrijdag afspeelde wordt dan ook afgedaan als een "doorzichtige poging om de zwartepiet door te schuiven". Dit valt ook te lezen in De Standaard van maandag 3 december. In diezelfde Standaard van maandag 3 december lezen we ook (over de gebeurtenissen van maandag waar N-VA zogezegd als enige nee zegt): "Het ogenschijnlijke enthousiasme van Milquet steekt schril af tegen de terughoudendheid bij Open VLD en CD&V. In het middagnieuws spreekt Open VLD van een aantal knelpunten." Over vrijdag lezen we dan weer: "Haar (Milquets) versie van de teksten klinkt volgens ingewijden bij momenten hallucinant." Milquet stelt een aantal nieuwe eisen en "aan Vlaamse kant begrijpen Leterme en het kartel dat de conventie op deze manier een doodgeboren initiatief wordt".

Dan kan men ofwel blijven voortploeteren, of buigen of barsten. Voorploeteren was geen optie (we waren inmiddels toe aan de zoveelste 'cruciale' week), buigen evenmin (quid N-VA en publieke opinie). Dus werd het barsten.

Het antwoord op de schuldvraag bij deze mislukking is overigens niet cdH en (blijkens de feiten die de media zelf aanhalen) ook niet het kartel CD&V - N-VA. Er is geen schuldige, er is wel een schuld. De schuld is het geloof dat men de totaal tegengestelde opvattingen van Vlamingen en Franstaligen opnieuw zou kunnen verzoenen. Het is een ijdele hoop gebleken, een hoop overigens die wat ons betreft al lang geen nastreven meer verdient!

De enige oplossing voor de huidige crisis is een noodregering die het einde van België afhandelt, zoals voorgesteld door het Vlaams Belang. Het kan geen kwaad om eerst nog eens een omweg te maken via artikel 35 zoals voorgesteld door Spirit (dit artikel biedt de mogelijkheid om te bepalen wat de federale bevoegdheden zijn, al de rest komt toe aan gemeenschappen en gewesten). Deze omweg zal onvermijdelijk tot dezelfde patstelling leiden (als men nu niet akkoord is om kinderbijslag over te hevelen, zal men via artikel 35 ook niet akkoord zijn om die kinderbijslag als exclusief federaal aan te duiden). De omweg heeft dan wel als voordeel dat men zo al op twee verschillende manieren tot dezelfde vaststelling zal zijn gekomen, hetgeen het geloof in de noodzaak van Vlaamse onafhankelijkheid alleen maar versterken.