09/01: Federaal pact = Vlaamse onmacht!
Rubriek: TAK
Geplaatst door: winnetoe
Het federaal pact van Verhofstadt gewikt en te licht bevonden door TAK.
De voor Vlaanderen positieve punten in deze nota blijven ver verwijderd van de Vlaamse resoluties en de verkiezingsprogramma's van de Vlaamse partijen en worden compleet overschaduwd door een aantal taboes (federale kieskring en paritaire senaat om er twee te noemen). De vaagheid over en vrijblijvendheid van de te regionaliseren bevoegdheden staan overigens in schril contrast met de welomlijnde ideeën die Verhofstadt wel heeft over de maatregelen om de federatie te versterken.
De staatshervorming die Verhofstadt voorstaat is minimaal, op de kap van de Vlamingen in Brussel en de gemeenten errond en bovendien worden toekomstige staatshervormingen stevig bemoeilijkt en vormt aldus een meer dan valse start!
Hieronder vindt u een puntgewijze bespreking van de nota Verhofstadt. Voor de duidelijkheid werd de indeling, zoals die in de nota bestaat, overgenomen. De komende uren en dagen zullen we dieper ingaan op convergentie, minderhedenverdrag, paritaire senaat en andere heikele punten uit de nota.
Homogene bevoegdheden
De oplijsting van mogelijke bevoegdheidsoverdrachten doet momenteel niet terzake, al laat die wel al uitschijnen dat men zich over die 'homogeniteit' van de bevoegdheden niet al te veel begoochelingen moet maken. Wel fundamenteel is het quasi uitsluiten van bevoegdheidsoverdrachten in de sociale zekerheid en het zogenaamde convergentiekader.
Bevoegdheden mogen dan wel overgedragen worden, het is de federale overheid die de marges bepaalt waarbinnen de gewesten en gemeenschappen daarmee mogen omspringen (bijvoorbeeld het vastleggen van boven- en ondergrens van loonevolutie). Een typisch Belgische truc die langs beide kanten van de taalgrens anders zal uitgelegd worden, maar die, laat daar geen twijfel over bestaan, gelijk staat met een uitholling de beleidsvrijheid en op de lange termijn nefast is voor de hervorminsdynamiek. De nu al moeilijke discussie over bevoegheidsoverdrachten zal in de toekomst verworden tot een technische discussie over cijfers en procenten.
Herziening van de financieringsregeling
De weg die Verhofstadt inslaat is die van de financiële responsabilisering van de gemeenschappen en gewesten, gekoppeld aan meer fiscale zelfstandigheid. De enige juiste weg al blijft het ver verwijderd van de fiscale autonomie zoals bepleit in de 5 resoluties van het Vlaams Parlement.
Versterking van de federatie
De pistes die de premier hier bewandelt zijn niet de onze. De versterking van het Overlegcomité en de Interministeriële Conferenties neigen, net zoals de vertegenwoordiging van de federale overheid in bijvoorbeeld De Lijn en het al eerder aangehaalde convergentiekader, naar een uitholling van de beleidsvrijheid en zijn dus gevaarlijk. Het laten samenvallen van regionale en federale verkiezingen is een brug te ver. Meerdere bruggen te ver is de invoering van een (grote) federale kieskring.
Hervorming van het tweekamerstelsel
Hier kiest Verhofstadt voor een paritaire samenstelling in combinatie met de afschaffing van een aantal beschermingsmaatregelen die bestaan in de Kamer. Laat u niet verblinden door die 'afschaffing van de beschermingsmaatregelen': door de senaat paritair samen te stellen verkwanselt Vlaanderen definief zijn numerieke meerderheid en kunnen de Franstaligen bijvoorbeeld elke vraag tot staatshervorming eenvoudig tegenhouden. Een nieuwe rem op de hervormingsdynamiek.
Aandacht voor de internationale en hoofdstedelijke functie van Brussel-hoofdstad
Verhofstadt koppelt een herfinanciering van Brussel aan een aantal regels van goed bestuur wat op zich niet slecht is. De noodzaak van dergelijke herfinanciering wordt echter andermaal niet onderzocht en Vlaanderen heeft hoegenaamd geen garanties dat nieuw federaal (en dus hoofdzakelijk Vlaams) geld zal beloond worden met een correcte invulling van die rol als hoofdstad (dus ook van de Vlamingen die er wonen en werken). Verwerpelijk is de idee van een soort van Brussels stadsgewest.
BHV
Voor het probleem BHV moet in tegenstelling tot alle dure eden (ook van zijn eigen partij!) een onderhandelde oplossing gevonden worden. Verhofstadt grijpt daarbij terug naar het nefaste voorstel van 2005 of de "betere" optie om BHV te splitsen in ruil voor inschrijvingsrechten voor de inwoners uit de zes Vlaamse gemeenten met een bijzonder taalstatuut, de inrichting van een federale kieskring , de uitbouw van een Brussels stadsgewest, samenwerkingsakkoorden over faciliteitenonderwijs, sport, jeugd, bibliotheken en dergelijke meer in "de Zes".
Beide pistes zijn ronduit slecht en alsof het niet genoeg is worden er "en stoemelings" (op het einde van de paragraaf) nog aan toegevoegd: afschaffing of versoepeling van omzendbrieven Peeters, "modernisering" van de taalwetgeving te Brussel en de goedkeuring van het minderhedenverdrag. Dit laatste wordt dan zogenaamd beperkt tot de Duitstaligen.
Herziening van de procedure tot herziening van de Grondwet
Wat baat het nog als Vlaanderen reeds alle macht verkwanseld heeft met de paritair samengestelde senaat?
Wie de nota van Verhofstadt zelf wil nalezen, kan hier terecht.
De staatshervorming die Verhofstadt voorstaat is minimaal, op de kap van de Vlamingen in Brussel en de gemeenten errond en bovendien worden toekomstige staatshervormingen stevig bemoeilijkt en vormt aldus een meer dan valse start!
Hieronder vindt u een puntgewijze bespreking van de nota Verhofstadt. Voor de duidelijkheid werd de indeling, zoals die in de nota bestaat, overgenomen. De komende uren en dagen zullen we dieper ingaan op convergentie, minderhedenverdrag, paritaire senaat en andere heikele punten uit de nota.
Homogene bevoegdheden
De oplijsting van mogelijke bevoegdheidsoverdrachten doet momenteel niet terzake, al laat die wel al uitschijnen dat men zich over die 'homogeniteit' van de bevoegdheden niet al te veel begoochelingen moet maken. Wel fundamenteel is het quasi uitsluiten van bevoegdheidsoverdrachten in de sociale zekerheid en het zogenaamde convergentiekader.
Bevoegdheden mogen dan wel overgedragen worden, het is de federale overheid die de marges bepaalt waarbinnen de gewesten en gemeenschappen daarmee mogen omspringen (bijvoorbeeld het vastleggen van boven- en ondergrens van loonevolutie). Een typisch Belgische truc die langs beide kanten van de taalgrens anders zal uitgelegd worden, maar die, laat daar geen twijfel over bestaan, gelijk staat met een uitholling de beleidsvrijheid en op de lange termijn nefast is voor de hervorminsdynamiek. De nu al moeilijke discussie over bevoegheidsoverdrachten zal in de toekomst verworden tot een technische discussie over cijfers en procenten.
Herziening van de financieringsregeling
De weg die Verhofstadt inslaat is die van de financiële responsabilisering van de gemeenschappen en gewesten, gekoppeld aan meer fiscale zelfstandigheid. De enige juiste weg al blijft het ver verwijderd van de fiscale autonomie zoals bepleit in de 5 resoluties van het Vlaams Parlement.
Versterking van de federatie
De pistes die de premier hier bewandelt zijn niet de onze. De versterking van het Overlegcomité en de Interministeriële Conferenties neigen, net zoals de vertegenwoordiging van de federale overheid in bijvoorbeeld De Lijn en het al eerder aangehaalde convergentiekader, naar een uitholling van de beleidsvrijheid en zijn dus gevaarlijk. Het laten samenvallen van regionale en federale verkiezingen is een brug te ver. Meerdere bruggen te ver is de invoering van een (grote) federale kieskring.
Hervorming van het tweekamerstelsel
Hier kiest Verhofstadt voor een paritaire samenstelling in combinatie met de afschaffing van een aantal beschermingsmaatregelen die bestaan in de Kamer. Laat u niet verblinden door die 'afschaffing van de beschermingsmaatregelen': door de senaat paritair samen te stellen verkwanselt Vlaanderen definief zijn numerieke meerderheid en kunnen de Franstaligen bijvoorbeeld elke vraag tot staatshervorming eenvoudig tegenhouden. Een nieuwe rem op de hervormingsdynamiek.
Aandacht voor de internationale en hoofdstedelijke functie van Brussel-hoofdstad
Verhofstadt koppelt een herfinanciering van Brussel aan een aantal regels van goed bestuur wat op zich niet slecht is. De noodzaak van dergelijke herfinanciering wordt echter andermaal niet onderzocht en Vlaanderen heeft hoegenaamd geen garanties dat nieuw federaal (en dus hoofdzakelijk Vlaams) geld zal beloond worden met een correcte invulling van die rol als hoofdstad (dus ook van de Vlamingen die er wonen en werken). Verwerpelijk is de idee van een soort van Brussels stadsgewest.
BHV
Voor het probleem BHV moet in tegenstelling tot alle dure eden (ook van zijn eigen partij!) een onderhandelde oplossing gevonden worden. Verhofstadt grijpt daarbij terug naar het nefaste voorstel van 2005 of de "betere" optie om BHV te splitsen in ruil voor inschrijvingsrechten voor de inwoners uit de zes Vlaamse gemeenten met een bijzonder taalstatuut, de inrichting van een federale kieskring , de uitbouw van een Brussels stadsgewest, samenwerkingsakkoorden over faciliteitenonderwijs, sport, jeugd, bibliotheken en dergelijke meer in "de Zes".
Beide pistes zijn ronduit slecht en alsof het niet genoeg is worden er "en stoemelings" (op het einde van de paragraaf) nog aan toegevoegd: afschaffing of versoepeling van omzendbrieven Peeters, "modernisering" van de taalwetgeving te Brussel en de goedkeuring van het minderhedenverdrag. Dit laatste wordt dan zogenaamd beperkt tot de Duitstaligen.
Herziening van de procedure tot herziening van de Grondwet
Wat baat het nog als Vlaanderen reeds alle macht verkwanseld heeft met de paritair samengestelde senaat?
Wie de nota van Verhofstadt zelf wil nalezen, kan hier terecht.
