De Europeade, een staaltje van Europese eenmaking, onder impuls van vooral Vlamingen.
"Eenheid in verscheidenheid, een Europa der Volkeren"

Maar al te graag worden flaminganten door hun tegenstanders (nederlands- als anderstaligen) afgeschilderd als en uitgemaakt van, bekrompen en onder-hun-toren-verknochte nationalisten. Wereldvreemd (trek u uit uw Vlaamse klei, is een veelgehoorde holle slagzin), territoriumgeil, en respectloos voor minderheden in Vlaanderen.
Met name de francofonie in dit land wil dit zo naar buiten brengen. De internationale gemeenschap zo een rad voor de ogen draaiend, zich steeds wederom in een slachtofferrol drummend.
Het zijn juist diegenen die ons daarvan beschuldigen, die zich wentelen in een roes van culturele en politieke superioriteit, die uit zijn op een uitbreiding van hun grenzen (Lebensraum) of het niet willen aanleren van onze taal (het Nederlands, een culturele hoogstaande gemeenschap onwaardig).
Wij weten beter.
Wij Vlamingen hebben steeds open gestaan voor andere culturen, internationale politieke evenementen. Wij hebben steeds oog gehad voor politieke situaties in Ierland, Schotland, Baskenland, Bretagne...…
Onze ruime talenkennis getuigt van een open geest die meer wil beleven.
Hét voorbeeld van "een open geest beleeft meer", is de jaarlijks wederkerende Europeade. Gesticht in 1964 door Edmond "Mon" De Clopper.
"Eenheid in verscheidenheid, een Europa der Volkeren" was en is nog steeds de slogan van de Europeade, een staaltje van Europese eenmaking, onder impuls van vooral Vlamingen.
Dit jaar geven ze appèl in Martigny, Valais/Wallis (CH)