Het rommelt bij de Christendemocraten. Het recent ter ziele gegane kartel heeft sporen nagelaten.

Je zou het de tsjeven niet nageven, maar sommigen van hen hebben grootse plannen met Vlaanderen. Het bijna vijfjarig huwelijk met N-VA, de eens zo bejubelde kartelpartner van CD&V, heeft het latente Vlaams-nationalisme van een deel(tje) van de CD&V'ers aangewakkerd. Sommigen betreuren de breuk met N-VA openlijk, anderen hullen zich in een sprekend stilzwijgen.

Op het gevaar af de eigen carrière in het gedrang te brengen, komt Hendrik Bogaert, lijsttrekker van CD&V in West-Vlaanderen, met een eigen toekomstvisie op de Belze staat. Die moet omgevormd worden tot een "personele unie" tussen twee onafhankelijke staten. Er moet een tijdelijk fonds komen ter waarde van vier jaar Vlaamse transfers (vierendertig miljard euro). De belastingen -- behoudens enkele uitzonderingen -- moeten door de leden van de "personele unie" geïnd worden. De staatsschuld wordt verdeeld...

Bogaert haast zich om te zeggen dat dit zijn persoonlijke voorstel is, dat hij overigens nooit aan de partij heeft voorgelegd.

Erg boude spraak, voor een CD&V'er. Maar veel illusies maken wij ons niet: op het congres zal wat gebruld worden, de brullers zullen te horen krijgen dat ze het allemaal niet goed begrepen hebben, waarna de brullers het zwijgen wordt opgelegd of zij vrijwillig inbinden (de lijsten voor de Vlaamse verkiezingen moeten nog gevormd worden, nietwaar) en iedereen zal braafjes de échte (maar zelfverklaarde) staatsmannen volgen. Tenslotte dienen de Christendemocratische Grote Plannen voor Vlaanderen slechts om kiezers te lokken. Of wat dacht u?

Lees meer ...