08/11: Waarschuwt de VVB voor radicalisering?
Rubriek: TAK
Geplaatst door: winnetoe
Roept de VVB de Vlaamsgezinden op tot kalmte? Volgens De Morgen wel. VVB-voorzitter Erik Defoort viel van z'n stoel bij het lezen van het plak- en knipwerk van een krant die ook schrijft wat u niét zegt.
Onder de merkwaardige titel "Waarschuwt VVB voor radikalisering?" is De Morgen erin geslaagd een halve waarheid om te draaien in een halve leugen. Na gesprekjes met Eric Defoort (VVB) en Walter Baeten (IJzerbedevaart) zou je de indruk krijgen dat het de Vlaamse beweging is die – badend in het eigen angstzweet – de Vlaamse politici net voor de stemming over BHV nog eens vraagt om vooral toch niet té radicaal te zijn. Je moet er maar op komen...
Filip Rogiers is een meester in het leggen van verbanden: ‘Ik was onthutst toen ik las hoeveel gewone Vlamingen vandaag zeggen dat ze niet meer moeten toegeven aan de Franstaligen’, laat hij Eric Defoort van start gaan.
Over naar www.synoniemen.net met meer dan dertig alternatieven voor “onthutst”: Als Defoort “onthutst” is over de opvallend grotere Vlaamse reflex bij de bevolking passen hierbij de betekenissen ‘aangedaan, verbaasd, met stomheid geslagen, perplex, sprakeloos, stomverbaasd, verbouwereerd’. Rogiers laat deze zin volgen door het zinnetje ‘Ik gruw bij het idee dat de België Barst-krachten zouden heropleven’. Daarmee krijgt onthutst in de context van De Morgen de betekenis ‘verschrikt, geschokt, geschrokken, versteld, ontzet, verbijsterd’, of – waarom niet – ‘gekwetst, ontsteld, teleurgesteld, verbijsterd, als door de bliksem getroffen...’ Beetje knippen en plakken, en hop, Defoort valt van zijn stoel, op zijn hoofd wellicht, recht de titel van het stuk binnen, en ‘waarschuwt voor radicalisering’. Vrij vertaald: hij roept de Vlaamsgezinden op in hun kast te kruipen. Als stijlfiguur is de collage van De Morgen nogal doorzichtig...
In hun toespraak voor de algemene vergadering van de VVB, waar ze onlangs werden verkozen (Asse, 20 oktober), maakten de nieuwe voorzitter Eric Defoort en politiek secretaris Peter De Roover duidelijk dat ze andere klemtonen willen in de campagnestijl: niet de “België-barst-stijl” – overigens niet bepaald de huisstijl bij de VVB - wel de rustige, maar kordate uitbouw en uiteenzetting van de eigen standpunten, moet de niet-overtuigden over de streep te trekken. ‘Ik ben liever VOOR iets’, zei Defoort toen. De Morgen legt die stijlkritiek onder het vergrootglas en Defoort ‘gruwt’...
Hoe zit het nu precies? We laten het Defoort voor deze bijdrage van Actueel VVB (8 nov.) zelf herhalen: ‘De kreet België Barst mobiliseert mij niet, de oude Belgische staat is niet meer - kijk naar wat in de Commissie BHV vandaag is gebeurd - ik ben voorstander van “Vlaamse onafhankelijkheid en samenwerking”. Dat is een positievere benadering, meteen ook gericht op wat moet volgen. Het is met dat “barsten” zoals met het woord “echtscheiding”. Waar een relatie niet meer pakt, roepen maar weinig mensen wild enthousiast “leve de echtscheiding”. Ze vinden dat hooguit een praktische uitweg voor hun knellende relatie. Hun einddoel is niet de echtscheiding op zich, want dat is voor de meesten een vervelende kwestie, maar wel de nieuwe situatie die daarop volgt en hopelijk voor beide partners beter is.’
Terug naar Asse, 20 oktober: Defoort: ‘De VVB moet een (t)huis zijn voor de hele politieke regenboog van uiterst links tot uiterst rechts, voor vrijzinnigen en katholieken, voor mensen van allerlei ideologische strekkingen, mensen met een meer liberale en anderen met een meer sociale economische visie, mits één voorwaarde: dat zij belangstelling hebben voor de ideeën van de VVB als “Beweging voor Onafhankelijkheid en Samenwerking”. Als het om de natie gaat zijn we één.’
In De Morgen wordt dat: ‘Eric Defoort is beducht voor een crisis die ‘een bepaald deel van de Vlaamse beweging zou doen heropleven’. Hij doelt daarmee volgens de krant op extreem rechts. ‘Ik huiver bij de gedachte dat nu een kil, rechts Vlaanderen zich vanuit de onafhankelijkheidsgedachte in een reservaat zou gaan opsluiten’... ‘Ik heb altijd betreurd dat in de Vlaamse beweging de sociaaldemocratische component niet prominenter aanwezig is’.
Het is helemaal niet wereldschokkend dat Defoort weigert zich neer te leggen bij een exclusief rechts verhaal. Dat was nooit de ambitie van de VVB. Defoort is niet de enige binnen de VVB die betreurt dat links maar moeilijk de weg vindt naar de VVB. Alleen is de knip-en-plak-ploeg van De Morgen klaarblijkelijk alleen geïnteresseerd in de helft van het verhaal van Defoort. Allicht bij toeval vergat de krant te vragen wat Defoort denkt van dat andere ex-clusief verhaal, het cordon sanitaire. Ze had kunnen vernemen dat Defoort ook dàt maar niks vindt. Ze had kunnen vragen waarom de snoodaard destijds (ook) wou gaan spreken op de IJzerwake. Ook dat hoort immers tot zijn pluralisme. Defoort wil dat in de VVB plaats is voor een regenboog van opinies, van het ene “uiterste” naar het “andere”. Wil Vlaanderen de doelstelling van een Vlaamse staatsvorming realiseren, dan is er geen andere weg dan die van brede samenwerking.
Ten slotte is er nog de valkuil van de einddoelstelling. Defoort wil volgens De Morgen ‘met de Franstaligen rond de tafel gaan zitten, kijken wat we samen nog kunnen doen... ‘Vlaanderen en Wallonië moeten vanuit een volwassen, onafhankelijke situatie samenwerken. Dat is confederalisme.’ Hier duikelt hij in de – hopelijk nabije – toekomst. De analyse van de VVB is sinds het Congres van Kortrijk (1991) duidelijk: de VVB vindt de Vlaamse onafhankelijkheid het einddoel, maar mensen die met varianten op dat thema een eind mee willen opstappen, zijn bij de VVB zeker nog welkom. Er zijn overigens verschillende manieren om dat einddoel te proberen bereiken. De rechte lijn zonder enige omweg is de meest radicale. Het einddoel (Vlaamse staatsvorming) nastreven via confederalisme? Moet kunnen. Confederalisme nastreven van waaruit een verdere evolutie naar staatsvorming mogelijk en waarschijnlijk is? Moet kunnen. Een Vlaamse staat nastreven om vervolgens confederaal samen te werken met ! Wallonië en – waarom niet – met eventuele andere partners, buren? Moet kunnen. Voor die nuances is in het stuk van Rogiers geen plaats.
Nog even Defoort zelf (7 nov.): ‘Separatisme is aan mij niet besteed’. Dat klinkt in de context waarin het is gepubliceerd voor sommigen misschien als vloeken in de Vlaams-radicale kerk, maar ik wil er alleen mee aangeven dat separatisme omwille van het separatisme voor mij geen doel is. Wat telt is de toekomst van Vlaanderen nadat het in een ‘volwassen, onafhankelijke situatie’ is terechtgekomen.
Dat de VVB als “Beweging voor Onafhankelijkheid en Samenwerking” enkel zou mikken op ‘samenwerking met de Walen’ is nog maar eens gedimd licht in de korte bocht van De Morgen. Defoort nog eens (Actueel, 8 nov.): ‘Walen blijven onze buren en een goede samenwerking met buren, daar is niets mis mee. Maar met die samenwerking bedoel ik ook eenheid in de eigen rangen, en samenwerking met “allen” die mee willen op pad naar Vlaamse staatsvorming. En vanuit het perspectief van een onafhankelijke situatie ook samenwerking met andere partners in de evoluerende Europese en mondiale context van de toekomst’.
Is Defoort, met wie keurige interviews verschenen in enkele andere Vlaamse kranten, ‘gepakt’ in De Morgen? Defoort: ‘De titel van het stuk, gepubliceerd op dag van de splitsing van BHV, is zeker tendentieus. En het was naïef te hopen dat in een periode van politieke hoogspanning een telefonisch interview een correcte weergave zou zijn van mijn standpunten. Ik zal daar mijn lessen uit trekken’, besluit de voorzitter van de VVB.
Waarschuwt de VVB voor radikalisering (VVB - Jan Van de Casteele)
Filip Rogiers is een meester in het leggen van verbanden: ‘Ik was onthutst toen ik las hoeveel gewone Vlamingen vandaag zeggen dat ze niet meer moeten toegeven aan de Franstaligen’, laat hij Eric Defoort van start gaan.
Over naar www.synoniemen.net met meer dan dertig alternatieven voor “onthutst”: Als Defoort “onthutst” is over de opvallend grotere Vlaamse reflex bij de bevolking passen hierbij de betekenissen ‘aangedaan, verbaasd, met stomheid geslagen, perplex, sprakeloos, stomverbaasd, verbouwereerd’. Rogiers laat deze zin volgen door het zinnetje ‘Ik gruw bij het idee dat de België Barst-krachten zouden heropleven’. Daarmee krijgt onthutst in de context van De Morgen de betekenis ‘verschrikt, geschokt, geschrokken, versteld, ontzet, verbijsterd’, of – waarom niet – ‘gekwetst, ontsteld, teleurgesteld, verbijsterd, als door de bliksem getroffen...’ Beetje knippen en plakken, en hop, Defoort valt van zijn stoel, op zijn hoofd wellicht, recht de titel van het stuk binnen, en ‘waarschuwt voor radicalisering’. Vrij vertaald: hij roept de Vlaamsgezinden op in hun kast te kruipen. Als stijlfiguur is de collage van De Morgen nogal doorzichtig...
In hun toespraak voor de algemene vergadering van de VVB, waar ze onlangs werden verkozen (Asse, 20 oktober), maakten de nieuwe voorzitter Eric Defoort en politiek secretaris Peter De Roover duidelijk dat ze andere klemtonen willen in de campagnestijl: niet de “België-barst-stijl” – overigens niet bepaald de huisstijl bij de VVB - wel de rustige, maar kordate uitbouw en uiteenzetting van de eigen standpunten, moet de niet-overtuigden over de streep te trekken. ‘Ik ben liever VOOR iets’, zei Defoort toen. De Morgen legt die stijlkritiek onder het vergrootglas en Defoort ‘gruwt’...
Hoe zit het nu precies? We laten het Defoort voor deze bijdrage van Actueel VVB (8 nov.) zelf herhalen: ‘De kreet België Barst mobiliseert mij niet, de oude Belgische staat is niet meer - kijk naar wat in de Commissie BHV vandaag is gebeurd - ik ben voorstander van “Vlaamse onafhankelijkheid en samenwerking”. Dat is een positievere benadering, meteen ook gericht op wat moet volgen. Het is met dat “barsten” zoals met het woord “echtscheiding”. Waar een relatie niet meer pakt, roepen maar weinig mensen wild enthousiast “leve de echtscheiding”. Ze vinden dat hooguit een praktische uitweg voor hun knellende relatie. Hun einddoel is niet de echtscheiding op zich, want dat is voor de meesten een vervelende kwestie, maar wel de nieuwe situatie die daarop volgt en hopelijk voor beide partners beter is.’
Terug naar Asse, 20 oktober: Defoort: ‘De VVB moet een (t)huis zijn voor de hele politieke regenboog van uiterst links tot uiterst rechts, voor vrijzinnigen en katholieken, voor mensen van allerlei ideologische strekkingen, mensen met een meer liberale en anderen met een meer sociale economische visie, mits één voorwaarde: dat zij belangstelling hebben voor de ideeën van de VVB als “Beweging voor Onafhankelijkheid en Samenwerking”. Als het om de natie gaat zijn we één.’
In De Morgen wordt dat: ‘Eric Defoort is beducht voor een crisis die ‘een bepaald deel van de Vlaamse beweging zou doen heropleven’. Hij doelt daarmee volgens de krant op extreem rechts. ‘Ik huiver bij de gedachte dat nu een kil, rechts Vlaanderen zich vanuit de onafhankelijkheidsgedachte in een reservaat zou gaan opsluiten’... ‘Ik heb altijd betreurd dat in de Vlaamse beweging de sociaaldemocratische component niet prominenter aanwezig is’.
Het is helemaal niet wereldschokkend dat Defoort weigert zich neer te leggen bij een exclusief rechts verhaal. Dat was nooit de ambitie van de VVB. Defoort is niet de enige binnen de VVB die betreurt dat links maar moeilijk de weg vindt naar de VVB. Alleen is de knip-en-plak-ploeg van De Morgen klaarblijkelijk alleen geïnteresseerd in de helft van het verhaal van Defoort. Allicht bij toeval vergat de krant te vragen wat Defoort denkt van dat andere ex-clusief verhaal, het cordon sanitaire. Ze had kunnen vernemen dat Defoort ook dàt maar niks vindt. Ze had kunnen vragen waarom de snoodaard destijds (ook) wou gaan spreken op de IJzerwake. Ook dat hoort immers tot zijn pluralisme. Defoort wil dat in de VVB plaats is voor een regenboog van opinies, van het ene “uiterste” naar het “andere”. Wil Vlaanderen de doelstelling van een Vlaamse staatsvorming realiseren, dan is er geen andere weg dan die van brede samenwerking.
Ten slotte is er nog de valkuil van de einddoelstelling. Defoort wil volgens De Morgen ‘met de Franstaligen rond de tafel gaan zitten, kijken wat we samen nog kunnen doen... ‘Vlaanderen en Wallonië moeten vanuit een volwassen, onafhankelijke situatie samenwerken. Dat is confederalisme.’ Hier duikelt hij in de – hopelijk nabije – toekomst. De analyse van de VVB is sinds het Congres van Kortrijk (1991) duidelijk: de VVB vindt de Vlaamse onafhankelijkheid het einddoel, maar mensen die met varianten op dat thema een eind mee willen opstappen, zijn bij de VVB zeker nog welkom. Er zijn overigens verschillende manieren om dat einddoel te proberen bereiken. De rechte lijn zonder enige omweg is de meest radicale. Het einddoel (Vlaamse staatsvorming) nastreven via confederalisme? Moet kunnen. Confederalisme nastreven van waaruit een verdere evolutie naar staatsvorming mogelijk en waarschijnlijk is? Moet kunnen. Een Vlaamse staat nastreven om vervolgens confederaal samen te werken met ! Wallonië en – waarom niet – met eventuele andere partners, buren? Moet kunnen. Voor die nuances is in het stuk van Rogiers geen plaats.
Nog even Defoort zelf (7 nov.): ‘Separatisme is aan mij niet besteed’. Dat klinkt in de context waarin het is gepubliceerd voor sommigen misschien als vloeken in de Vlaams-radicale kerk, maar ik wil er alleen mee aangeven dat separatisme omwille van het separatisme voor mij geen doel is. Wat telt is de toekomst van Vlaanderen nadat het in een ‘volwassen, onafhankelijke situatie’ is terechtgekomen.
Dat de VVB als “Beweging voor Onafhankelijkheid en Samenwerking” enkel zou mikken op ‘samenwerking met de Walen’ is nog maar eens gedimd licht in de korte bocht van De Morgen. Defoort nog eens (Actueel, 8 nov.): ‘Walen blijven onze buren en een goede samenwerking met buren, daar is niets mis mee. Maar met die samenwerking bedoel ik ook eenheid in de eigen rangen, en samenwerking met “allen” die mee willen op pad naar Vlaamse staatsvorming. En vanuit het perspectief van een onafhankelijke situatie ook samenwerking met andere partners in de evoluerende Europese en mondiale context van de toekomst’.
Is Defoort, met wie keurige interviews verschenen in enkele andere Vlaamse kranten, ‘gepakt’ in De Morgen? Defoort: ‘De titel van het stuk, gepubliceerd op dag van de splitsing van BHV, is zeker tendentieus. En het was naïef te hopen dat in een periode van politieke hoogspanning een telefonisch interview een correcte weergave zou zijn van mijn standpunten. Ik zal daar mijn lessen uit trekken’, besluit de voorzitter van de VVB.
Waarschuwt de VVB voor radikalisering (VVB - Jan Van de Casteele)
